Ενας αντάρτης στη προεδρία της Ουρουγουάης

Ενας πρώην αντάρτης του ενόπλου κινήματος των Τουπαμάρος εξελέγη πρόεδρος της Ουρουγουάης με ποσοστό 53% των ψήφων. Ο Χοσέ Μουχίκα, υποψήφιος του κυβερνώντος συνασπισμού της Αριστεράς Frente Αmplio (Διευρυμένο Μέτωπο), ο οποίος είχε κερδίσει και στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών τον προηγούμενο μήνα, θα διαδεχθεί τον Ταμπαρέ Βάσκες, τον πρώτο αριστερό και εξαιρετικά δημοφιλή πρόεδρο της χώρας, ο οποίος δεν είχε το δικαίωμα να είναι ξανά υποψήφιος. Παρ΄ όλο που ο 74χρονος νέος πρόεδρος υπήρξε ιδρυτικό μέλος των ανταρτών πόλης Τουπαμάρος που έδρασαν κατά τις δεκαετίες 1960 και 1970 και φυλακίστηκε σχεδόν επί 15 χρόνια για την επαναστατική του δράση, δηλώνει ότι θα συνεχίσει τη μεταρρυθμιστική πολιτική τού απερχόμενου προέδρου και θα έχει ως παράδειγμά του τον πρόεδρο της γειτονικής Βραζιλίας, Λουίς Ινάσιο «Λούλα» ντα Σίλβα.

«Σύντροφοι! Εσείς θα έπρεπε να είστε εδώ πάνω κι εμείς εκεί κάτω, γιατί ο λαός μάς χάρισε αυτή τη νίκη! Υπάρχουν κάποιοι που πιστεύουν ότι η εξουσία είναι ψηλά και δεν αντιλαμβάνονται ότι στην πραγματικότητα βρίσκεται στην καρδιά των μεγάλων μαζών. Σας ευχαριστώ» είπε ο κ. Μουχίκα στην επινίκια ομιλία του, την οποία είχαν συγκεντρωθεί για να παρακολουθήσουν χιλιάδες άνθρωποι παρά την καταρρακτώδη βροχή.

Δηλώνει πλέον μεταρρυθμιστής. «Είναι ηλίθιες ιδεολογίες από τη δεκαετία του 1970» η «ανεπιφύλακτη αγάπη για καθετί κρατικό, ηπεριφρόνηση για τους επιχειρηματίες και το εγγενές μίσος για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Κάτω τα δόγματα. Πάνω η Αριστερά που είναι ικανή να σκεφθεί προοδευτικά! Με άλλα λόγια, έχω θεραπευτεί παντελώς από υπεραπλουστεύσεις. Δεν διαχωρίζω πια τον κόσμο σε καλό και σε κακό, δεν σκέφτομαι σε άσπρο και μαύρο. Μετανόησα!» δήλωσε χαρακτηριστικά σε προεκλογική ομιλία του. Ο νικητής των εκλογών σπανίως εμφανίζεται με κοστούμι και γραβάτα, ενώ είναι πολύ αγαπητός στους φτωχούς και στην εργατική τάξη για τον άμεσο λόγο του και τους απλούς τρόπους του. Εχει αρνηθεί κατ΄ επανάληψη ισχυρισμούς αντιπάλων του που υποστηρίζουν ότι ως πρόεδρος θα αδράξει την ευκαιρία για να εγκαθιδρύσει ένα σοσιαλιστικό κράτος στον δρόμο που χάραξε ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες.

Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Ουρουγουάη, το 1973, ο κ. Μουχίκα, ο οποίος βρισκόταν ήδη έναν χρόνο στη φυλακή κατηγορούμενος για τη δολοφονία ενός αστυνομικού, βασανίστηκε και εκτός από την απομόνωση πέρασε δύο χρόνια στον πάτο ενός πηγαδιού. Οπως έχει αποκαλύψει, ενόσω ήταν στη φυλακή συνειδητοποίησε ότι η ένοπλη επανάσταση δεν μπορεί να επιφέρει κοινωνικές αλλαγές διαρκείας. Αποφυλακίστηκε μόλις το 1985, όταν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία και δόθηκε αμνηστία στους πολιτικούς κρατούμενους. Εκτοτε εργάστηκε συστηματικά για να μετατρέψει τους Τουπαμάρος στο νόμιμο πολιτικό κίνημα που δίνει ώθηση στο Διευρυμένο Μέτωπο. Υπήρξε επί χρόνια γερουσιαστής και το 2005 διορίστηκε υπουργός Γεωργίας.

Σύντροφος της ζωής του, υποστηρίκτρια των πολιτικών του επιδιώξεων και ομοϊδεάτισσά του είναι η 65χρονη γερουσιαστής ΛουτσίαΤοπολάνσκι . Επίσης πρώην μέλος των Τουπαμάρος, η κυρία Τοπολάνσκι πέρασε κι εκείνη περίπου 13 χρόνια στη φυλακή, όπου υπέστη φρικτά βασανιστήρια. Υστερα από πολλά χρόνια συμβίωσης, το ζευγάρι παντρεύτηκε μόλις το 2005.

Για το κίνημα των Τουπαμάρος στην Ουρουγουάη πολλά στοιχεία υπάρχουν στο βιβλίο: "Τουπαμάρος - Ημερολόγιο φυλακής". Το βιβλίο αυτό του Νιάτο Ουιδόμπρο και του Μαουρίσιο Ροσενκέφ, είναι ένας ύμνος στη ζωή, στην ανθρωπιά, στην ακεραιότητα του πολιτικού κρατούμενου. Είναι η αφήγηση της μακριάς περιπέτειας του ανθρώπου που στον αγώνα του κατά της βαρβαρότητας. Ανάμεσα στις γραμμές του ζουν και ανασαίνουν πολιτικοί κρατούμενοι σʼ όλο τον κόσμο, από όλες τις εποχές. Περνούν με τα ανέγγιχτα όνειρά τους οι μάρτυρες του ίδιου του ουρουγουανικού λαού, οι βασανισμένοι, οι εξαφανισμένοι, όσοι έπεσαν. Γραμμένο με το κλασικό στυλ των Τουπαμάρος, απλό και βαθύ, λιτό και περιεκτικό, δένει τη λογοτεχνία με τον αγώνα. Είναι πάνω απʼ όλα ένα διαχρονικό και οικουμενικό βιβλίο μνήμης».

Από τις εκδόσεις «Κουκίδα»

Να υπερασπιστούμε τη γειτονιά μας

Γείτονα και γειτόνισσα

· Τα ξημερώματα της Παρασκευής 20 Νοεμβρίου, γείτονας μας στα Άνω Πετράλωνα έγινε στόχος επίθεσης. Άγνωστοι έριξαν εύφλεκτο υγρό στην είσοδο της πολυκατοικίας όπου διαμένει και έβαλαν φωτιά, με αποτέλεσμα να προκληθούν εκτεταμένες καταστροφές και να τεθούν σε κίνδυνο όλοι οι ένοικοι.

· Το βράδυ της ίδιας μέρας και ενώ κάτοικοι σε ευρεία συνάθροιση συζητούσαν το θέμα, ο ίδιος γείτονας δέχτηκε απειλητικό τηλέφωνο στο κινητό του. Ο δράστης γνώριζε και για τη συζήτηση αλλά και τον αριθμό του κινητού του.

· Όλα αυτά συνέβησαν 2 βδομάδες μετά, τη διαμαρτυρία κατοίκων με αίτημα να μην γίνει η γειτονιά των Άνω Πετραλώνων, Γκάζι και Ψυρρή, με την ανεξέλεγκτη επέκταση νυχτερινών κέντρων και άλλων καταστημάτων διασκέδασης, καθώς και για να πάψει η παράνομη κατάληψη των πεζοδρομίων από τραπεζοκαθίσματα.

· Ο γείτονας μας, που έγινε στόχος της τραμπούκικης επίθεσης, είναι γνωστός από τη δράση του για την υπεράσπιση των ελεύθερων χώρων και του ανοιχτού Φιλοπάππου, κατά των κεραιών κινητής τηλεφωνίας και για την ανάδειξη της υπόθεσης της δολοφονικής επίθεσης ενάντια στην γειτόνισσα μας Κωνσταντίνα Κούνεβα.

Όλα τα παραπάνω μόνο συμπτώσεις δεν είναι…

Είναι φανερό ότι τα συμφέροντα της νύχτας προσπαθούν να πατήσουν πόδι στα Άνω Πετράλωνα και να τρομοκρατήσουν τους κατοίκους. Και φυσικά, όπως καθένας καταλαβαίνει, δεν το κάνουν αφιλοκερδώς. Στόχος τους δεν είναι μόνο οι κάτοικοι αλλά κυρίως οι επαγγελματίες των κέντρων διασκέδασης και φαγητού τους οποίους επιθυμούν να αρμέξουν.

Όλα αυτά μπορούν να συμβαίνουν κυρίως εξαιτίας της στάσης του Δήμου Αθηναίων. Ο οποίος είτε απουσιάζει και δεν παίζει το ρυθμιστικό του ρόλο ώστε μαγαζιά και κάτοικοι να συνυπάρχουν αρμονικά, είτε στις λίγες φορές που ανταποκρίνεται στο ρόλο του, το κάνει επιλεκτικά με γνώμονα τα μικροπολιτικά συμφέροντα και τις πελατειακές σχέσεις της δημοτικής παράταξης που ηγείται. Επί πλέον η σημερινή άθλια κατάσταση στην οποία οδήγησε ο Δήμος το Γκάζι δείχνει ότι και τα Άνω Πετράλωνα μπορούν μέσα σε ελάχιστα χρόνια να μετατραπούν σε κόλαση από νόμιμα και παράνομα μαγαζιά.

Το ένα φέρνει το άλλο…

Η ατιμώρητη παρανομία ενός επαγγελματία, οδηγεί και τους άλλους στον ίδιο δρόμο για να αντιμετωπίσουν τον αθέμιτο ανταγωνισμό. Θύμα τα πεζοδρόμια και η ζωή της γειτονιάς. Στη συνέχεια η αυξημένη συγκέντρωση πελατών, οδηγεί και νέους επαγγελματίες στην επιλογή να ανοίξουν μαγαζιά στην ίδια περιοχή, που γίνεται πια κερδοφόρα «πιάτσα». Η απουσία ή η επιλεκτική παρουσία του Δήμου έχει ως αποτέλεσμα να οξύνεται το πρόβλημα και να στρέφονται οι κάτοικοι κατά των καταστηματαρχών, και το αντίστροφο. Η κατάληξη αυτού του σκηνικού είναι να εισβάλουν οι μπράβοι της νύχτας, όπως γίνεται στο Γκάζι, που με την ανοχή, αν όχι και με την ένοχη αδιαφορία της αστυνομίας κάθονται στο σβέρκο κατοίκων και καταστηματαρχών.

Είναι η νομαρχία, ο Δήμος και η αστυνομία τελικά που με την απουσία τους αφήνουν χώρο στο οργανωμένο έγκλημα της νύχτας να βρει ρόλο. Η στάση τους πέρα του ότι είναι εξοργιστική δημιουργεί και πολλές δεύτερες σκέψεις.

Μόνο ένας δρόμος για τη γειτονιά …

Κάτοικοι και καταστηματάρχες πρέπει να συνεννοηθούν. Αν δεν επικρατήσει ο σεβασμός στη γειτονιά τότε όλοι βγαίνουν χαμένοι. Οι σημερινοί επαγγελματίες, γείτονες μας οι περισσότεροι, πρέπει από μόνοι τους να βρουν μια λύση που θα σέβεται και τους υπόλοιπους γείτονες τους. Τα πεζοδρόμια δεν μπορεί να είναι αδιάβατα. Ούτε να μην μπορούν οι γείτονες να κοιμηθούν το βράδυ. Ούτε είναι δυνατόν να επιτρέψουμε την είσοδο των μπράβων της νύχτας στη γειτονιά. Αν υπάρχει επαγγελματίας της περιοχής που εμπλέκεται στην επίθεση αυτός είναι εχθρός όχι μόνο της γειτονιάς αλλά και των υπόλοιπων καταστηματαρχών. Αυτοί που σήμερα έβαλαν φωτιά στο σπίτι του γείτονα, αύριο θα καίνε μαγαζιά για να πάρουν τη μίζα τους.

· Να μην γίνει η γειτονιά μας Γκάζι και Ψυρρή!

Ο Δήμος να αναλάβει τις ευθύνες του!

· Να τιμωρηθούν οι ένοχοι της τραμπούκικης επίθεσης!

Η αδιαφορία και η μη εξιχνίαση του εγκλήματος από την αστυνομία την καθιστά συνένοχο.

· Κάτοικοι & καταστηματάρχες να συνεννοηθούν βάζοντας φρένο στους επίδοξους "προστάτες" της νύχτας

ΣΥΡΙΖΑ 3ου Διαμερίσματος

ΠΕΤΡΑΛΩΝΑ-ΘΗΣΕΙΟ-ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ-ΓΚΑΖΙ-ΡΟΥΦ-ΒΟΤΑΝΙΚΟ-ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ

Έλα σε επαφή με τον τοπικό σου ΣΥΡΙΖΑ:

e-mail: syriza3ou@gmail.com + Blog: syriza-petralona.blogspot.com

Δεν μας φοβίζουν...

Τον τελευταίο καιρό οι κάτοικοι των Άνω Πετραλώνων αποφασίσαμε, μέσα από αυτοοργανωμένες λαϊκές συνελεύσεις και κινητοποιήσεις, να αντισταθούμε στην επέλαση της βιομηχανίας της διασκέδασης στη γειτονιά μας, στην απόπειρα μετατροπής μίας από τις τελευταίες ανθρώπινες γειτονιές της Αθήνας σε πεδίο ασυδοσίας επιχειρηματιών και εργολάβων. Ήδη από την πρώτη λαϊκή συνέλευση, που πραγματοποιήθηκε στις 8/11, η ενόχληση ορισμένων από την κίνηση των κατοίκων εκφράστηκε με έντονες υποδείξεις και χαλαρές απειλές…

Τα ξημερώματα της Παρασκευής 20/11 έγινε εμπρηστική επίθεση στο σπίτι κατοίκου των Πετραλώνων, παρόντα σε όλους τους αγώνες που έχουμε δώσει τα τελευταία χρόνια στην περιοχή. Οι δράστες της επίθεσης έσπασαν την είσοδο της πολυκατοικίας όπου διαμένει ο Γιάννης και έριξαν εύφλεκτο υγρό, στο οποίο στη συνέχεια έβαλαν φωτιά, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή του και των μελών της οικογένειάς του, καθώς φυσικά και των υπόλοιπων ένοικων της πολυκατοικίας. Θεωρούμε ότι η επίθεση στρέφεται εναντίον όλων μας.

ΠΟΡΕΙΑ – ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ 29/11 – 12.00 – ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ

Λαϊκή συνέλευση κατοίκων Πετραλώνων, Θησείου, Κουκακίου

Εκδήλωση - συζήτηση στην κατάληψη του ΠΙΚΠΑ (Ανω Πετράλωνα)

Το Σάββατο 28 Νοεμβρίου, στην κατάληψη του ΠΙΚΠΑ (Τιμοδήμου και Αντωνιάδου, στα Άνω Πετράλωνα) θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση από τον συμβουλευτικό χώρο υγείας για τις επιπτώσεις στο σώμα τους και τα βιώματα των εργαζομένων στη βιομηχανία της διασκέδασης. Παρακάτω παρατίθεται το κείμενο της αφίσας που τοιχοκολλείται αυτές τις ημέρες: Καφετέριες, μπαρ, ταβέρνες και εστιατόρια: χιλιάδες τραπεζοκαθίσματα σε γειτονιές όπως τα Πετράλωνα εισβάλλουν στο χρόνο της καθημερινής ζωής. Ο δημόσιος χώρος επανοργανώνεται ως χώρος κατανάλωσης -και ως παράπλευρη απώλεια η “ανάπτυξη” της περιοχής συνεπάγεται την εκτόξευση των ενοικίων και τον εξοστρακισμό των κατοίκων. Άνθρωποι και χώρος θα πρέπει να υποταχθούν στις επιταγές μίας μηχανής κατανάλωσης και χρήματος.
Μία εκδήλωση για τους/τις εργαζόμενους/ες στη βιομηχανία της κατανάλωσης., για τις επιπτώσεις στο σώμα τους, τις εμπειρίες και τα βιώματά τους.
Στο εσωτερικό της μηχανής, πίσω από τον πάγκο του μπαρ ή ανάμεσα στα τραπέζια, δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι/ες δουλεύουν εξαντλητικά μέρα-νύχτα και για ένα απαράδεκτο μεροκάματο, πολλές φορές χωρίς ένσημα, παγιδεύονται σε μία συνθήκη εντατικής εκμετάλλευσης χωρίς νόημα και χωρίς μέλλον.

Να είμαστε όλοι εκεί...

Πληγωμένες ψυχές

Της Ευγενίας Ηλιοπούλου

Την βλέπω συχνά. Εκεί στην εφημερία. Κοιτάει γύρω της ντροπιασμένα. Δεν μιλάει. Μόνο δείχνει. Τις μελανιές στο σώμα και στην πονεμένη ψυχή της. Κρύβει προσωπικά βιώματα που χρίζουν ιατρικής παρακολούθησης. Κρύβει μία κακοποίηση της προσωπικότητάς της. Κρύβει μία πληγωμένη ψυχή που δέχτηκε μία επίθεση εντός η εκτός των τειχών της οικογενειακής ...θαλπωρής. Ο προστάτης του σπιτιού ...η κολώνα ,ο άρχοντας, o παιχταράς ξέσπασε πάλι πάνω της. Ξεθύμανε. Εκτονώθηκε! Δέρνοντας την γυναίκα του με ελάχιστη η ανύπαρκτη δικαιολογία ένιωσε άντρας. Ικανοποιήθηκε η ανωτερότητά και ο εγωισμός του. Κακοποιώντας κάποια πιο αδύναμη έκρυψε έντεχνα τις ανασφάλειές του. Αυτή φταίει πάντα! Ότι και να πει! Ότι και να κάνει! Αυτή είναι η αιτία του κακού.

Το διερευνητικό καλοπροαίρετο βλέμμα μου σταματάει στην σπασμένη μύτη και στις μελανιές κάτω από το μάτι. Όχι δεν ήταν η πόρτα! Ούτε κάποιο βαρύ αντικείμενο που έπεσε τυχαία από την ντουλάπα. Ήταν η εκπαιδευμένη γροθιά απέναντι στο απροστάτευτο πρόσωπο. Ήταν το άνετο χαστούκι που έπεσε ξέροντας ότι το θύμα δεν θα αντιδράσει. Η εντόπιση των κακώσεων είναι χαρακτηριστική. Δεν ρωτάω, κατάλαβα. Ο «λεβέντης» περιμένει στο σπίτι ή είναι έξω στην εφημερία. Συνήθως μεθυσμένος, σπάνια μετανοημένος αλλά πάντα φωνακλάς. Ναι! Το έχει ξανακάνει! Ναι! Δεν φοβάται τις επιπτώσεις! Ναι! την έχει απειλήσει ότι αν θα φύγει από το σπίτι θα την βρει όπου και να πάει και θα την σκοτώσει. Εξηγώ, τυπικά, στο θύμα πώς, αν θέλει, μπορεί να υποβάλει μήνυση. Υπάρχουν νόμοι που την προστατεύουν. Υπάρχουν τηλέφωνα. Η αρνητική απάντηση επιβεβαιώνει την σκληρή πραγματικότητα. Ντρέπεται να το συζητήσει και δεν έχει το κουράγιο να τρέξει για δικηγόρους. Άσε που θα γίνει και βούκινο στην γειτονιά. Ήρθε στο νοσοκομείο μόνο για να της περιποιηθούν τις πληγές, τα εξωτερικά τραύματά , το πονεμένο κορμάκι της. Την ψυχή της ποιος θα την θεραπεύσει;

Ελάχιστες φορές τα θύματα της οικογενειακής βίας καταγγέλλουν και καταδίδουν τον θύτη. Δέχονται προσβολές αδιαμαρτύρητα συνεχίζοντας την συμβίωση με τον βασανιστή τους. Ναι!Είναι πολύ νευρικός αλλά κατά βάθος είναι καλός άνθρωπος! Οπωσδήποτε την αγαπάει και ...την χρειάζεται. Ο αντρούλης της δεν μπορεί χωρίς καλομαγειρεμένο φαγητό και καινούργιες φρεσκοσιδερωμένες αλλαξιές. Μάταια η καημένη φώναξε προσπαθώντας να αμυνθεί και να τον ηρεμήσει! Κώφευε ενώ την γρονθοκοπούσε! Ναι! δεν φταίει που δεν κατάλαβε ότι την πονούσε! Είχε τα νεύρα του! Μετά όλα θα ξεχαστούν, αφού θα μεσολαβήσει ένα χρονικό διάστημα που θα ξεχειλίσουν οι συγνώμες και χάδια. Θα προσποιηθούν και οι δύο ότι το έχουνε ξεπεράσει. Όλα θα είναι μέλι και γάλα μέχρι.... το επόμενο μεθύσι ή καυγά. Προσπάθησα να συζητήσω αναλυτικά το θέμα μαζί της. Να της εξηγήσω ότι είναι ελεύθερος άνθρωπος με συζυγικές υποχρεώσεις αλλά και με δικαιώματα!

Η ντροπή, ο φόβος, το απόρρητο της οικογενειακής συμβίωσης. Οι παραδοσιακές κοινωνικές αντιλήψεις και κυρίως η άγνοια σε ότι αφορά στα δικαιώματα των γυναικών την καθηλώνουν στην καθημερινή αποδοχή της προσβολής ,της βίας και δυστυχώς και στην σιωπή. Οι γυναίκες ,δέσμιες των προκαταλήψεων και κυρίως οικονομικά εξαρτημένες δεν τολμάνε να υψώσουν ανάστημα. Δεν επαναστατούν. Όλα συμβάλουν στο να κουκουλωθεί το θέμα. Η βία δεν έχει σχέση με το μορφωτικό επίπεδο και ούτε με την εθνικότητα αλλά με τον τρόπο επίλυσης κάποιων ψυχολογικών προβλημάτων. Η βία φέρνει βία και τα παιδιά αυτών των αντρών θα κάνουν τα ίδια βλέποντας ατιμώρητους τους πατεράδες τους!

* ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Δεν σωπαίνω!

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ: Δέχτηκε επίθεση με βιτριόλι για την συνδικαλιστική της δράση ως γραμματέας σωματείου καθαριστριών
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΚΟΥΛΙΩΝΗ: Βρέθηκε νεκρή μετά τους αγώνες της κατά των εξευτελιστικών πρακτικών εις βάρος των γυναικών στις φυλακές
30ΧΡΟΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ: Ακρωτηριάστηκε με αλυσοπρίονο από τον εν διαστάσει σύζυγό της στην Καλαμάτα μπροστά στα δύο ανήλικα παιδιά τους
25ΧΡΟΝΗ ΔΑΣΚΑΛΑ: Αποκεφαλίστηκε από τον σύζυγό της στην Σαντορίνη
ΑΛΙ ΖΑΧΙΡΑ: Οικιακή βοηθός την οποία έριξε η εργοδότριά της από το δεύτερο όροφο

Για τις 5 αυτές γυναίκες - θύματα βίας μάθαμε, λιγότερα ή περισσότερα. Για τις 16 γυναίκες που δολοφονήθηκαν από τον νυν ή πρώην σύντροφο/σύζυγό τους τον τελευταίο χρόνο ίσα που μάθαμε. Για τις 5.000 γυναίκες που βιάζονται κάθε χρόνο στην Ελλάδα δεν θα μάθουμε ποτέ. Το ίδιο και για τις χιλιάδες γυναίκες που κακοποιούνται καθημερινά με τόσους άλλους τρόπους.Οι δολοφονίες και οι βιασμοί των γυναικών ήταν ανέκαθεν απλά η κορυφή του παγόβουνου και αποτελούσαν την πιο βάρβαρη μορφή επιβολής της ανδρικής εξουσίας πάνω στα σώματα των γυναικών, σε ένα πατριαρχικό σύστημα βίας, εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια εμφανίστηκε και εξαπλώνεται το trafficking, το σύγχρονο δουλεμπόριο για σεξουαλική εκμετάλλευση με θύματα γυναίκες και ανήλικα παιδιά, που έχει εξελιχθεί στην τρίτη πιο κερδοφόρα επιχείρηση παγκοσμίως.

Όμως η βία που υφίσταται η γυναίκα είναι καθημερινή, πολύμορφη και πανταχού παρούσα: στο σπίτι, στην εργασία, στο δρόμο. Από τα υποτιμητικά σχόλια, τον προσβλητικό λόγο, τον "δεδομένο" ρόλο της νοικοκυράς και της μητέρας, τα σεξιστικά "κομπλιμέντα", τις διαφημίσεις που την υποβιβάζουν σε διακοσμητικό - σεξουαλικό αντικείμενο έως το χούφτωμα στο λεωφορείο, την σεξουαλική παρενόχληση, την "πατροπαράδοτη" σφαλιάρα, το ξύλο και κάθε είδους απειλές και εξευτελισμούς. Είναι τόσο η ίδια αυτή βία όσο και η υποψία της που την εμποδίζει από την ισότιμη συμμετοχή στο δημόσιο χώρο, της στερεί τη νύχτα, την καθηλώνει.Αυτήν την πραγματικότητα πρέπει να την αλλάξουμε!

Να παλέψουμε για την κατάργηση των σχέσεων εξουσίας, για μια κοινωνία χωρίς φόβο, φτώχεια και βία, χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις με σεβασμό στη πολυμορφία.Να σπάσουμε τη σιωπή και την ανοχή, να κάνουμε ορατή την «αθέατη» καθημερινή ενδοοικογενειακή βία και τη βία λόγω φύλου.

Να στηρίξουμε όλες τις γυναίκες που τολμούν να την καταγγείλουν. Να μην επιτρέψουμε την ενοχοποίηση και την περιθωριοποίησή τους. Να δημιουργηθούν επαρκείς χώροι υποδοχής και υποστήριξης των κακοποιημένων γυναικών. Να υπάρχει κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς.Να ανατρέψουμε τα στερεότυπα και να αλλάξουμε την νοοτροπία που κυριαρχεί στην οικογένεια, την εκπαίδευση και τα Μ.Μ.Ε.

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ

ΕΝΑ ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ Η ΜΑΡΙΑ

Η μικρή Μαρία 3 ετών από το Ηράκλειο έχει δικαίωμα στην ζωή και ζητά την βοήθεια όλων μας.. Βρίσκετε σε Νοσοκομείο της Γερμανίας σε δύσκολη κατάσταση με τεράστια έξοδα νοσηλείας.. Βοηθήστε να σωθεί το μικρό κορίτσι..
Από τις 9 το πρωί της Πέμπτης 26 Νοεμβρίου και όλη την ημέρα θα γίνει ο ραδιομαραθώνιος βοήθειας στην μικρή Μαρία..
Από το στούντιο του Ερωτόκριτου 87,9 στην Κρήτη και από το στούντιο του Κρήτη fm 87,5 της Αθήνας με συνδεμένα μαζί μας πολλά ραδιοτηλεοπτικά μέσα της Κρήτης και όχι μόνο.
Στείλτε μήνυμα από το κινητό σας γράφοντας ΜΑΡΙΑ με ελληνικούς η λατινικούς χαρακτήρες και το στέλνετε στο 54234 με χρέωση 1 ΕURO + ΦΠΑ ..όλο το ποσό πηγαίνει για την βοήθεια της μικρής Μαρίας..
Μηνύματα μπορούμε να στέλνουμε μόνο 7 μέρες από την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου μέχρι και την ημέρα το Ραδιομαραθωνίου Πέμπτη 26 Νοεμβρίου...
Μπορείτε να στείλετε την βοήθειά σας και μέσω Παγκρήτιας τράπεζας στον αριθμό λογαριασμού 742051 .
Ο Ραδιομαραθώνιος διενεργείτε με την έγκριση και άδεια του Υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης την Πέμπτη 26 Νοεμβρίου όλη την μέρα.. βοηθήστε και σεις..
Τα 3 μεγάλα περιφερειακά τηλεοπτικά κανάλια της Κρήτης KRHTH TV,CRETA CHAΝNELL ,ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΥΔΩΝ θα κάνουν αναφορές στις ζωντανές τους εκπομπές περνώντας στην κάτω μεριά της οθόνης τους λογαριασμούς κατάθεσης.
Πολύς κόσμος έχει δείξει μεγάλο ενδιαφέρον τις τελευταίες μέρες που δημοσιεύτηκε το θέμα και προτίθεται να βοηθήσει για την σωτηρία της μικρής Μαρίας.. ένα Αγγελούδι που ζητά δικαίωμα στην ζωή. Η Εκκλησία, Τηλεοπτικά Κανάλια, Περιοδικά, Εφημερίδες, Ραδιοφωνικοί σταθμοί, Σύλλογοι αλλά και απλοί άνθρωποι θέλουν να βοηθήσουν ο καθένας με τον τρόπο του.
Την Πέμπτη 26 Νοεμβρίου και θα χρειαστούμε την βοήθεια όλων σας για να μπορέσει η μικρή Μαρία να σωθεί από τον εφιάλτη που ζει από την μέρα που γεννήθηκε..
H σελίδα της στο facebook ξεπέρασε τα 27155 μέλη που προσεύχονται για την Μαρία μπείτε κι εσείς πατήστε παρακάτω στο LINK.. http://www.facebook.com/photo_search.php?oid=307655570211&view=user#/group.php?gid=307655570211

Αναδημοσίευση από το μπλογκ Ανεργοι Δημοσιογράφοι

Οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος...

Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2009: Η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου δέχεται επίθεση με αυγά από νεαρούς που δήλωσαν «αντιεξουσιαστές» στον πολυχώρο «Φλοράλ» των Εξαρχείων κατά την παρουσίαση του βιβλίου της με τίτλο «Ο χρόνος πάλι». Μία ομάδα επτά νεαρών εισέβαλε στον χώρο και πέταξε αυγά εναντίον της κυρίας Τριανταφύλλου. Στη συνέχεια, έφθασαν στο σημείο να απαιτήσουν την... αποχώρησή της από την αίθουσα και την κάλεσαν να παρουσιάζει στο εξής τα βιβλία της στο Κολωνάκι. Σημειώνεται ότι η κ. Τριανταφύλλου είναι μόνιμη κάτοικος Εξαρχείων...
Η Σώτη Τριανταφύλλου δήλωσε μετά την επίεθση: «Ορισμένοι αισθάνονται κατατρεγμένοι, εγώ δεν είμαι. Η ενέργεια δείχνει το κοινωνικό μίσος που θεωρείται επαναστατικό, ενώ είναι συντηρητικό. Όλη η ενέργεια, ακόμα και η συμπεριφορά τους, δείχνει φονταμενταλιστική νοοτροπία. Δεν είναι τα αυγά αυτά καθαυτά, που είναι μία παλιά ιστορία, που συνήθως χρησιμοποιούνται στο πλαίσιο διαδηλώσεων. Εδώ αισθάνθηκα ότι μου επιτέθηκαν θέλοντας να με πλήξουν ως άνθρωπο».

Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2009: Πολυμελής ομάδα ακροδεξιών που δήλωσαν "πατριώτες" επιτέθηκε στη Στοά του Βιβλίου, διαλύοντας την παρουσίαση του βιβλίου του Βασίλη Γκουρογιάννη «Κόκκινο στην Πράσινη Γραμμή» για το Κυπριακό. Η επίθεση των περίπου 60 ατόμων πραγματοποιήθηκε στην Αίθουσα Λόγου της Στοάς του Βιβλίου, όπου γινόταν η παρουσίαση, λίγο μετά τις 20:00 το βράδυ της Πέμπτης. Ορισμένοι άρπαξαν επιδεικτικά αντίτυπα του βιβλίου του κ. Γκουρογιάννη, τα οποία και έσκισαν, διέλυσαν και πέταξαν κάτω, φωνάζοντας συνθήματα όπως «Ελλάς - Ένωση - ΕΟΚΑ Β'», εκδιώκοντας από το χώρο της εκδήλωσης τους ομιλητές και τον συγγραφέα. Μεταξύ των ομιλητών συγκαταλέγονταν και δύο βετεράνοι της ΕΛΔΥΚ: Ο πρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Πολεμιστών ΕΛΔΥΚ'74, Δημ.Σπανογιάννης και ο Γ.Βουρλιόγκας.

Πόσοι

Της ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Τολμήσανε την επανάσταση, χωρίς να φοβηθούν την ήττα. Ατρόμητοι υψώσανε τις ελπίδες τους για ένα καλύτερο αύριο. Ασυμβίβαστοι, αμόλυντοι και ακέραιοι δώσανε την ψυχή τους. Συγκρούστηκαν με το κατεστημένο αψηφώντας την απόρριψη. Φωνάξανε, διεκδικήσανε και αγριέψανε παραμένοντας αλώβητοι. Ξεχάσανε αγάπες, οικογένειες και φιλίες για το δίκαιο του αγώνα. Βοήθησαν χωρίς να βοηθηθούν. Ψηφίσανε χωρίς να ψηφισθούν. Παλέψανε χωρίς να σκοτωθούν. Διαπραγματευθήκανε χωρίς να λερωθούν. Αμφισβητήθηκαν χωρίς να αμφισβητήσουν. Δοξάσανε χωρίς να δοξαστούν. Ανήκουνε στην γενιά την αδικημένη που πέρασε τα καλύτερα της χρόνια κάτω από τις λόγχες των φρουρών.
Δίπλα τους περνούσανε αυτοί που: Αντιμετωπίσανε τη ζωή με υπεροψία, εγωισμό και αδιαφορία. Γεμίσανε τις κοιλιές τους και αδειάσανε την ψυχή τους. Ήπιαν το κρασί της λησμονιάς και βυθίσθηκαν στη λήθη. Απωλέσανε αναμνήσεις, αισθήματα, όνειρα και ελπίδες. Καλύψανε το κενό "εγώ" τους με τεράστιες πεπονόφλουδες. Με σκυμμένο κεφάλι αποδέχτηκαν την καταπίεση βαδίζοντας για το μέλλον άβουλοι, αποθαρρημένοι και άτολμοι. Ζήσανε βίοι παράλληλοι, αλλά πόσοι είναι σήμερα; Πόσοι μείνανε; Λίγοι ή πολλοί; Άλλωστε υπάρχουν και οι άλλοι, οι περαστικοί. Δεν ακούσανε, δεν είδανε, δεν είχανε καμία συμμετοχή στα γεγονότα. Οι άχρωμοι, ανώδυνοι και άγευστοι. Κοντά στο μαύρο και το άσπρο υπάρχει πάντα και το γκρι, αλλά δεν καθορίζει μία γενιά. Πώς έχουν εξασφαλίσει την επιβίωσή τους; Και με ποια ψυχικά εφόδια μπορούν να πολεμήσουν και να αντισταθούν στην αγριότητα του σήμερα; Πώς θα επωφεληθούν οι νέοι από την ιστορία που "γράψανε" οι τόσοι; Πώς θα ζήσει η καινούργια γενιά και πόσο θα "δανειστεί" από την εμπειρία των γονέων για να προετοιμαστεί καλύτερα για το αβέβαιο του αύριο; Ποιανού η συνταγή ήτανε καλύτερη και εξασφάλιζε μακροβιότερη ζωή στη μνήμη ενός λαού; Ποιος μπορεί να απαντήσει;

ΑΥΓΗ-4.01.2001

Πολυτεχνείο '73

Το Πολυτεχνείο ζει; Πάντως αυτοί που έκτισαν καριέρες πάνω του ζουν και βασιλεύουν!

Οι γελοίοι γραφειοκράτες της ΟΥΕΦΑ...

Οι δεσμοί του ΑΠΟΕΛ με την Ελλάδα είναι γνωστοί, αλλά φαίνεται πως δεν… αρέσουν στην UEFA. Η ευρωπαϊκή ομοσπονδία, όπως ενημέρωσε με ανακοίνωσή του ο κυπριακός σύλλογος, προχώρησε σε καταγγελία για την ανάρτηση ελληνικών σημαιών στην αναμέτρηση της περασμένης εβδομάδας απέναντι στην Πόρτο στο «ΓΣΠ» της Λευκωσίας.

Ακολουθεί η ανακοίνωση:

«Η εταιρεία ΑΠΟΕΛ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΛΤΔ ανακοινώνει ότι έχει παραλάβει αργά χθες το απόγευμα νέα καταγγελία της UEFA κατά του ΑΠΟΕΛ, η οποία αφορά τον πρόσφατο αγώνα με την Πόρτο στο ΓΣΠ και την ανάρτηση Ελληνικών σημαιών από τους φίλους και οπαδούς της ομάδας μας στη Δυτική και στην Ανατολική κερκίδα του σταδίου ΓΣΠ.

Η εταιρεία ΑΠΟΕΛ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΛΤΔ επιθυμεί να ενημερώσει τους φίλους και οπαδούς του ΑΠΟΕΛ ότι η πρόθεση μας ενώπιον της Πειθαρχικής Επιτροπής της UEFA θα είναι η μη παραδοχή της κατηγορίας, την οποία σε κάθε περίπτωση απορρίπτουμε ως νομικά αβάσιμη.

Επιθυμούμε επίσης να διασαφηνίσουμε ότι η ανάρτηση των εν λόγω σημαιών αποτέλεσε μέρος του εορταστικού κλίματος στον αγώνα της ομάδας μας στο Champions League, αφού η ανάρτηση σημαίας στις κερκίδες σταδίων δεν απαγορεύεται.

Θέλουμε να διαβεβαιώσουμε τους φίλους και οπαδούς του ΑΠΟΕΛ ότι προτιθέμεθα να εξαντλήσουμε όλα τα ένδικα μέσα, σε όλα τα αρμόδια Δικαστικά σώματα και σε όλα τα επίπεδα, για προστασία της ιστορίας του Σωματείου μας».

Ο αντιπρόεδρος και νομικός σύμβουλος του ΑΠΟΕΛ, Άντης Πολυδώρου, σε δηλώσεις του στο Ράδιο Πρώτο, τόνισε ότι η στάση της UEFA είναι υπερβολική και εκτός νομικών πλαισίων: «Ναι, είναι γεγονός ότι από χθες μας έχει κοινοποιηθεί νέα καταγγελία από την ΟΥΕΦΑ για την ανάρτηση ελληνικών σημαιών στον αγώνα με την Πόρτο. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε σε αρκετά γήπεδα σημαίες κρατών. Για μας ως ΑΠΟΕΛ είναι ξεκάθαρα τα δεδομένα. Η στάση της UEFA είναι υπερβολική και εκτός νομικών πλαισίων. Δεν πρόκειται να σκύψουμε το κεφάλι. Όταν οι Τούρκοι έβγαζαν σημαίες του ψευδοκράτους στους αγώνες της Τραμπζονσπόρ, δεν είχε κανένα πρόβλημα. Πέρσι είχαμε το παράδειγμα της Ανόρθωσης που οι φίλοι της έπαιρναν στο γήπεδο ελληνικές σημαίες, όμως φέτος έχουν πρόβλημα που οι φίλαθλοι του ΑΠΟΕΛ ανάρτησαν ελληνικές σημαίες. Υπάρχει και στο σύνταγμα του κράτους μας ότι ως Ελληνοκύπριοι μπορούμε να αναρτούμε τις ελληνικές σημαίες όπου θέλουμε και η ελληνική σημαία είναι αναρτημένη σε όλα τα δημόσια κτίρια. Υπάρχει ευαισθησία για μας ως ΑΠΟΕΛ, αφού η ιστορία του σωματείου μας είναι ταυτισμένη με τη σημαία του Έθνους μας. Την Πέμπτη αναμένεται η UEFA να πάρει την απόφασή της για την καταγγελία και εμείς αύριο θα δώσουμε γραπτώς τη θέση μας. Αν η UEFA μάς καταγγείλει, δεν πρόκειται να το αφήσουμε έτσι το πράγμα και θα προχωρήσουμε σε έφεση. Είναι ξεκάθαρη η θέση μας και δεν πρόκειται να αποδεχθούμε αυτή την καταγγελία»!

Σχόλιο "Πιπεριάς": Οι γελοίοι γραφειοκράτες της ΟΥΕΦΑ έκαναν καταγγελία επειδή οι οπαδοί του ΑΠΟΕΛ ύψωσαν ελληνικές σημαίες στο ματς με την Πόρτο. Είναι δυνατόν; Δεν γνωρίζουν οι γελοίοι ότι ΑΠΟΕΛ σημαίνει ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ; Τι σημαίες να υψώσουν; Ισπανικές;

Ρήξη, τεύχος Νοεμβρίου

Η χώρα έρμαιο της ελιτ που επιχειρεί το οριστικό ξεκαθάρισμα

Του Γιώργου Καραμπελιά

Το «ανίκανο σύστημα των αθλιεστέρων ελίτ επιχειρεί να καθαρίσει, πριν ξυπνήσουν οι Έλληνες από την πολιτική τους χαύνωση και τους πάρουν με τις πέτρες. Το σχέδιο είναι καλά στημένο. Ο θλιβερός πρώην «αρχηγός» της Ν.Δ., αφού παρέδωσε τη χώρα στον «Γιώργο», τώρα ολοκληρώνει το συμβόλαιο με τα αφεντικά του, παραδίδοντας και το κόμμα του στην Ντόρα. Ο Γιώργος, ενώ υπνώττει σε ό,τι αφορά στην διακυβέρνηση της χώρας, δείχνεται εξαιρετικά δραστήριος στην εκχώρησή της. Η πρώτη του επίσκεψη στο εξωτερικό, πέντε μέρες μετά την εκλογή του, ήταν στον περιφερειακό σταθμάρχη στην Κωνσταντινούπολη, ενώ στην Ε.Ε επισκέφτηκε, βεβαίως, τον Μπράουν, ώστε να συντονίσουν τις ενέργειες για την υποστήριξη της… Τουρκίας στην Ε.Ε, και παράλληλα απέφυγε τον Σαρκοζί και τη Μέρκελ που είναι… τουρκοφάγοι!
Στο εσωτερικό επισπεύδει την ελληνοποίηση των μεταναστών χωρίς κριτήρια, ενώ μιλάει δήθεν εναντίον της λαθρομετανάστευσης, παρ’όλο που είναι βέβαιο πως μια πολιτική παραχώρησης ιθαγένειας άμα τη γεννήσει θα μεταβάλει την Ελλάδα σε πόλο έλξης των λαθρομεταναστών. Αντίθετα, μέχρι σήμερα, το αίτημα των μεταναστευτικών οργανώσεων ήταν η ελληνοποίηση των παιδιών που έχουν γεννηθεί και διαμένουν στην Ελλάδα με τη συμπλήρωση του 18ου έτους της ηλικίας τους, όπως συμβαίνει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Όχι, ο Γιώργος δείχνεται «αντιρατσιστικότερος» από τους ίδιους τους μετανάστες, διότι το άθλιο παρασιτικό μαγαζί των ψευδοελίτ έχει ανάγκη διαρκώς από καινούργιο κρέας μεταναστών, ώστε να λειτουργεί με μαύρη εργασία και να εξαθλιώνει και τους Έλληνες εργαζόμενους. Και προφανώς για να κερδίσει και νέους ψηφοφόρους το ΠΑΣΟΚ, που θα διαιωνίσουν την κυριαρχία του. Όσο για την «πατρίδα» και τη συνοχή της, στην οποία διαρκώς αναφέρεται ο ΓΑΠ (για την «καημένη τη μάνα μου… ρε γαμώτο»), μάλλον σε κάποια άλλη πατρίδα παραπέμπει.

Αλλά και τα πρώτα δείγματα γραφής στο εσωτερικό πεδίο είναι χαρακτηριστικά και αρκούντως πασοκικά, ως προς τη σχέση μεταξύ εξαγγελιών και υλοποίησης. Πριν από τις εκλογές κεντρικό αίτημα του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ ήταν να παύσει η εκμετάλλευση η οποία επιβάλλεται στα παιδιά των stage (σταζ), στη γενιά των τετρακοσίων ευρώ. Και για να… αρθεί η εκμετάλλευση, το ΠΑΣΟΚ τους απολύει, ώστε να γίνουν άνεργοι, και ο Τσίπρας ψελλίζει διάφορα μασημένα! Η επανεθνικοποίηση της Ολυμπιακής και του ΟΤΕ αναστέλλονται, ενώ οι έμμεσοι φόροι αποτελούν την κύρια πηγή της αύξησης των εσόδων του νέου προϋπολογισμού, χωρίς να γίνεται καν συζήτηση για τεκμήρια διαβίωσης που θα συνελάμβαναν τη φοροδιαφυγή των ημετέρων λαμογίων. Και όλα αυτά ενώ η σαρωτική κρίση που έρχεται θα κλονίσει τελεσίδικα το παρασιτικό καταναλωτικό –και κοινωνικό– μοντέλο της σημερινής Ελλάδας.

Για ποιο λόγο βιάζονται

Οι Έλληνες, τα τελευταία χρόνια, απομακρύνονται ιδεολογικά και πολιτισμικά από τις απάτες και τις αυταπάτες της παγκοσμιοποίησης και του «εκσυγχρονισμού». Αυτό κατέδειξε και η σύγκρουση για το βιβλίο της Ιστορίας της 6ης Δημοτικού και το καταδεικνύουν καθημερινά οι προτιμήσεις των Ελλήνων αναγνωστών για την Ιστορία του Παπαρρηγόπουλου και όχι του Λιάκου –γι’ αυτό εξάλλου και οι εφημερίδες στις οποίες γράφει ο κ. Λιάκος, υβρίζοντας τον Παπαρρηγόπουλο, προσπαθούν να πουλήσουν κανένα φύλλο με ένθετα για τον Γκρέκο, τη Μικρασιατική Καταστροφή, τον Πόντο, τον Παπαρρηγόπουλο και το ’21!
Αυτό το γεγονός δεν καταγράφεται ακόμα στο πολιτικό πεδίο, παρά μόνο στον χώρο της άκρας δεξιάς, με το ΛΑΟΣ. Όμως επειδή πρόκειται για ένα βαθύτατο ρεύμα, που βρίσκεται σε συνάφεια με τις παγκόσμιες εξελίξεις, πολύ σύντομα θα ενισχυθεί και στην Ελλάδα –εν μέρει αυτό μαρτυρεί και η ανάδειξη του Σαμαρά ως σοβαρού αντίπαλου πόλου της εκλεκτής των διαπλεκομένων… πρεσβειών στη Νέα Δημοκρατία– γεγονός που ουδόλως ανέμεναν. Το πολιτικό σύστημα και οι ελίτ έχουν διαμορφωθεί με βάση το προηγούμενο πολιτικό κλίμα, της κυρίαρχης παγκοσμιοποίησης, και την πραγματικότητα του παρασιτισμού. Και έχουν καταλάβει τα πανεπιστήμια, τα ΜΜΕ, τα κόμματα. Ωστόσο, το ξέρουν, το νιώθουν, πως οι μέρες τους είναι μετρημένες. Γι’ αυτό προσπαθούν, στο πολιτικό πεδίο, όπου ακόμα ηγεμονεύουν, να επιταχύνουν τα πράγματα και να κατοχυρώσουν τα εγχειρήματά τους. Γι’ αυτό βιάζονται να κλείσουν το Κυπριακό, να πραγματοποιήσουν νέες υποχωρήσεις στη νεο-οθωμανική Τουρκία, να αποεθνικοποιήσουν τη χώρα, να διαφυλάξουν το παρασιτικό μοντέλο ανάπτυξης.
Όσο μεγαλώνει η απομάκρυνσή τους από την κοινωνία, τόσο περισσότερο θα πληθαίνουν και τα βίαια ξεσπάσματα και η απομάκρυνση των πολιτών, οριστικά και τελεσίδικα, από το υπάρχον πολιτικό θέατρο σκιών.
Αν μάλιστα κατορθώσουν να επιτύχουν την εκλογή της Μπακογιάννη στη Νέα Δημοκρατία, τότε η τακτική νίκη τους θα αποδειχθεί ίσως η σημαντικότερη στρατηγική τους ήττα. Διότι θα επισφραγίσουν την αναντιστοιχία ανάμεσα στην «κοινωνία των πολιτών» και την «πολιτική κοινωνία», με τίμημα την οριστική απομάκρυνση των πολιτών από τα κόμματα της μεταπολίτευσης. Αυτό το σύστημα θα όφειλε να ανανεωθεί ριζικά για να επιβιώσει. Ο Γεώργιος Α. Παπανδρέου έχει αναλάβει να θάψει οριστικά το κόμμα που έφτιαξε ο πατέρας του – δεδομένου ότι το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να αναλάβει ποτέ πλέον από την περιπέτεια στην οποία εισήλθε, αναλαμβάνοντας την διακυβέρνηση, και δεν θα το σώσουν ούτε διαπλεκόμενοι ούτε καραγκιόζηδες των πρωϊνών και βραδινών δελτίων. Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε αν και η Θεοδώρα Μπακογιάννη θα αναλάβει να αποτελειώσει το έργο του πατρός της στη Νέα Δημοκρατία.

*Από τη Ρήξη που κυκλοφορεί σήμερα (7/11/09).

Οχι στη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας

Αυγό είναι, θα περάσει;

Θα γίνει κι αυτό ρουτίνα; Θα λέμε ο ένας στον άλλο «πέταξαν αυγά στη Σώτη Τριανταφύλλου», «έριξαν μπογές στο θέατρο του Φάις», «έβαλαν γκαζάκι στο γραφείο του Δοξιάδη», «έδειραν τον Γιάννη Πανούση» και θα ξαναγυρνάμε αφασικοί στις ασχολίες μας; Ούτε θυμωμένοι ούτε ανήσυχοι ούτε... τίποτα; Φοβάμαι πως ναι. Ετσι θα γίνει. Ετσι έγινε κιόλας.

Μια, δυο, τρεις, δέκα, τα κατάφεραν οι τύποι των Εξαρχείων με το μυαλό κότας και το θράσος τραμπούκων του '60 να παρακολουθούμε τις επιθέσεις τους σαν απαραίτητα, καθημερινά χάπενινγκ. Και συνήθως σ' αυτές τις περιπτώσεις δεν υπάρχει παρόν κάποιο στέλεχος της Αριστεράς ή του αντιδικτατορικού αγώνα να ρίξει καμιά φάπα στους εισβολείς. Οχι, αυτοί συνήθως τα βάζουν με τα κράνη των αστυνομικών για να γίνουν ήρωες και να τους βγάλει ο υπουργός από τα κρατητήρια.

Οταν τα φασιστάκια των Εξαρχείων κάνουν ντου, οι δημιουργοί είναι ολομόναχοι. Σκουπίζουν τα αυγά, πλένουν τις μπογιές, δένουν τα τραύματά τους και αποχωρούν ησύχως. Οχι, αυτοί δεν θα ζητήσουν ποτέ προστασία από την αστυνομία - να μην τους πουν αντιδραστικούς. Δεν θα υψώσουν το δάχτυλο στο κράτος - δεν περιμένουν ψήφους στις εκλογές. Δεν θα στείλουν βίντεο από την επίθεση στα κανάλια - κανένας δεν τους ξέρει.
Δείτε τι στόχους επιλέγουν οι κομάντος των Εξαρχείων. Ακόμα και με το μικρό τους το μυαλό μπορούν να διακρίνουν τα ελεύθερα πνεύματα που κυκλοφορούν στους δρόμους της πόλης: δημιουργούς και επιστήμονες που δεν τους γλείφουν και δεν υποκλίνονται στη δήθεν επαναστατικότητά τους. Τους βλέπουν -και το λένε- όπως ακριβώς είναι: σαν επικίνδυνους φονταμενταλιστές, που έρχονται από τις πιο σκοτεινές πλευρές της Ιστορίας.

Κι επειδή δεν μπορώ να φανταστώ παρουσιάσεις βιβλίων στα Εξάρχεια περιφρουρούμενες από αστυνομία, μία απορία μού μένει. Αυτό το έρμο το «Φλοράλ», που ξανάνοιξε για να γίνει στέκι, θα αρχίσει να υποβάλλει το πρόγραμμα των εκδηλώσεών του στον ντόπιο «αντιεξουσιαστή» σερίφη;

Βένα Γεωργακοπούλου

Πηγή: Εφημερίδα Ελευθεροτυπία

Το αίμα νερό δε γίνεται

Της ΕΥΓΕΝΙΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Αφιερώνεται στη μητέρα μου και σε όσους θυσιάστηκαν για το δίκαιο του αγώνα

Κάποτε η μητέρα μου είχε εξιστορήσει μια συνάντηση που είχε στα νιάτα της. Τότε που ήταν στο αντάρτικο. Εκεί ψηλά, στα βουνά της Ροδόπης. Στον Εμφύλιο. Τότε που η χώρα μας είχε μοιραστεί στα δύο. Τότε που έγινε το μακελειό. Οι μισοί, που ήταν Έλληνες αντάρτες, θεωρήθηκαν εχθροί. Οι άλλοι μισοί, που ήταν Έλληνες πατριώτες, εθνικόφρονες και θεωρήθηκαν φίλοι. Σε χρόνους δίσεκτους, το μίσος κυριαρχούσε σε όλα τα επίπεδα. Η κάθε μεριά επέμενε ότι είχε καθήκον και δίκιο να κάνει ό,τι έχει κάνει. Και σαν στόχους και σαν θυσίες. Χύθηκε τόσο αθώο αίμα. Αυτοί που δεν σκοτώθηκαν επί τόπου δικάστηκαν και φτάσανε σε εξορίες και φυλακές. Πάνω από 10.000 ακολούθησαν τους δρόμους της προσφυγιάς. Φιλοξενήθηκαν στις χώρες του σοσιαλισμού. Οι άλλοι παρασημοφορήθηκαν και ανταμείφτηκαν καλά για το αδελφικό αίμα που χύσανε. Πήρανε συντάξεις και μετάλλια. Μερικοί αμετανόητοι εθνικόφρονες επιμένουν, ακόμη και σήμερα, ότι σωστά έπραξαν ενάντια στους συμμορίτες όταν ένιωσαν στο πετσί τους τα δεινά των κομμουνιστών που θέλαν να τους σφάξουνε με τα κονσερβοκούτια.

Η νεαρή τότε μητέρα μου, ενώ γυρνούσε από μια αποστολή, βρέθηκε σε απόσταση αναπνοής από τον εχθρό. Ποιον εχθρό; Τον χωροφύλακα. Τον ξάδερφό της. Αρματωμένοι και οι δύο τους. Ντυμένοι στρατιωτικά, αλλά σε διαφορετικά μέτωπα. Κρατούσανε πολυβόλα, αλλά η λογική πρυτάνεψε και δεν προχώρησαν. Στον σκοτωμό. Κάνανε σημάδια αναγνώρισης ο ένας στον άλλον. Τους χώριζαν λίγα μέτρα γης και πολλά χιλιόμετρα νοοτροπίας και πολιτικής στάσης. Είχανε μεγαλώσει μαζί, στο ίδιο χωριό. Σε διπλανά σπίτια. Πώς να τη σκοτώσει την κοπέλα, το δεκαεξάχρονο που πήρε τόσο θαρραλέα τα βουνά; Για τη δημοκρατία και τη λευτεριά. Πώς να τον σκοτώσει, αφού δεν ήταν εχθρός της; Δεν της είχε κάνει τίποτα και ούτε την απειλούσε; Κοιταχτήκανε για λίγο και μετά φύγανε. Ο καθένας για τον δρόμο του. Αυτή για την άνω πλαγιά, να φτάσει στους συντρόφους, τους συναγωνιστές. Αυτός για το χωριό. Κανένας τους, όταν έδωσε την προφορική του αναφορά για το τι είδαν και έκαναν στην περιπολία τους, δεν αναφέρθηκε στη στιγμιαία συνάντησή τους. Και πέρασαν τα χρόνια. Πολλά χρόνια προσφυγιάς γι' αυτήν. Χρόνια φτώχειας και πείνας γι' αυτόν. Χάσανε τα ίχνη τους. Κάποτε, αφού η μητέρα μου επαναπατρίστηκε, τον συνάντησε. Τυχαία, στους δρόμους της Αλεξανδρούπολης. Γερασμένοι και οι δυο τους, αλλά ακόμη με καλή μνήμη. Αγκαλιάστηκαν και έκλαψαν. Πέρασαν τόσα χρόνια και όμως παρέμειναν αγαπημένοι. Το αίμα νερό δεν γίνεται!

Όλα αυτά τα θυμήθηκα όταν είδα την ταινία του Π. Βούλγαρη “Ψυχή βαθιά”. Από την αρχή και μέχρι τις τελευταίες στιγμές ξαναέζησα τη μεγάλη θλίψη της μάνας Ελλάς εκείνη την περίοδο. Ένιωσα δυσβάστακτο πόνο βλέποντας νέους και παιδιά, στρατιώτες και αντάρτες, με πολυβόλα. Όπλα που σκορπούν τον θάνατο. Θέρισαν ψυχές. Άνθρωποι που θυσιάστηκαν χωρίς να καταφέρουν να πουν ότι η σφαγή δεν έπρεπε να γίνει.

Η λιτή μουσική του Γ. Αγγελάκα συμπλήρωσε σωστά την έντονη συναισθηματική φόρτιση της ταινίας. Φεύγοντας, σκούπισα τα δάκρυά μου. Ευχήθηκα μέσα μου να μην ξαναφτάσει ποτέ η Ελλάδα σε τέτοιο εμφύλιο σπαραγμό.

Πηγή: Εφημερίδα ΑΥΓΗ

50 Χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας ΟΧΙ στη διάλυσή της με νέο Σχέδιο Ανάν

To Σωματείο «Συμπαράσταση Αγώνα Κύπρου» (Σ.Α.Κ.) και η «Συντονιστική Επιτροπή Υποστήριξης Αγώνα για Ελεύθερη Κύπρο» (Σ.Ε.Υ.Α.Ε.Κ.) σας προσκαλούν σε εκδήλωση με θέμα: 1959 – 2009 50 Χρόνια Κυπριακής Δημοκρατίας ΟΧΙ στη διάλυσή της με νέο Σχέδιο Ανάν

Στην αίθουσα του Πολεμικού Μουσείου (Βασ. Σοφίας και Ριζάρη 2, Μετρό «Ευαγγελισμός») Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009, ώρα 7.00 μ.μ.

Ομιλητές:

Βάσος Λυσσαρίδης

επ. Πρόεδρος ΕΔΕΚ (Κύπρος)

Γεώργιος Λιλλήκας

πρ. Υπουργός Εξωτερικών (Κύπρος)

Γεώργιος Κασιμάτης

Ομ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών

Μάνος Μεγαλοκονόμος

Πρέσβυς ε.τ.


Συντονιστής: Μανώλης Μηλιαράκης

Δημοσιογράφος, Πρόεδρος Σ.Ε.Υ.Α.Ε.Κ.

Ψυχή βαθιά

Δεν είμαι κριτικός κινηματογράφου. Δεν είμαι καλά, καλά φανατικός κινηματογραφόφιλος. Προτιμώ το θέατρο. Επιλέγω τις ταινίες που θα δω στον κινηματογράφο. Στις πρώτες επιλογές μου είναι ο λεγόμενος πολιτικός κινηματογράφος. Λοιπόν είδα το "Ψυχή βαθιά" του Παντελή Βούλγαρη. Δάκρυσα. Συγκινήθηκα. Είχα να δακρύσω στο σινέμα από την ταινία "Γη και Ελευθερία" του Κεν Λόουτς.

Αυτό που είδα είναι μια ταινία ύμνο στους μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Ναι ύμνο. Ισως κάποιοι (λέγε με ΚΚΕ και όχι μόνο) θα ήθελαν ο Βούλγαρης να δείξει τους μαχητές του ΔΣΕ είτε ως νικητές, άτρωτους, αήττητους (που φυσικά δεν ήταν...), είτε ως κατατρεγμένους, κυνηγημένους, κακομοίρηδες (που επίσης δεν ήταν...). Οχι ο Βούλγαρης επιλέγει να δείξει τους μαχητές και τις μαχήτριες του ΔΣΕ όπως ήταν. Απλοί άνθρωποι που βγήκαν στο βουνό είτε γιατί το επέλεξαν ιδεολογικά, είτε γιατί αναγκάστηκαν από διάφορες καταστάσεις. Που πολέμησαν για τις ιδέες και τα ιδανικά τους και που στο τέλος ηττήθηκαν. Εξαιρετική ταινία...

Ο Δημήτρης Γκιώνης έγραψε στην "Ελευθεροτυπία:

Έτσι & Αλλιώς

Διαβάζοντας τις -εξ αριστερών κυρίως- αρνητικές κριτικές για τη νέα ταινία του Παντελή Βούλγαρη «Ψυχή βαθιά», θυμήθηκα ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ένα «συμφιλιωτικό» για τον Εμφύλιο έργο προκαλεί αντιδράσεις.
Εχει προηγηθεί, το 1962, «Το τραγούδι του νεκρού αδελφού» του Μίκη Θεοδωράκη (αρχικά σε μπαλέτο, αργότερα σε θεατρικό έργο και, φυσικά, σε δίσκο). Είναι και το μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη «Οι αδερφοφάδες» (που γράφτηκε το 1949, όταν ακόμα ο Εμφύλιος βρισκόταν σε εξέλιξη και κυκλοφόρησε μετά τον θάνατο του συγγραφέα – στην Ελλάδα το 1963). Ηταν τότε που η νικήτρια παράταξη αποκαλούσε τον -παράλογο- Εμφύλιο, με τους 70.000 νεκρούς, συμμοριτοπόλεμο -κι αυτό κράτησε ώς το 1974.
***
Με τις αρνητικές κριτικές κατά νου πήγα να ιδώ την ταινία. Κι ας πω ευθύς εξ αρχής ότι, με την ολοκλήρωση της προβολής, πήρα απόσταση από την εκτίμηση ότι εξισώνονται νικητές και ηττημένοι. Η νικήτρια παράταξη, με την ενίσχυση και του ξένου παράγοντα, εμφανίζεται σαφώς ανάλγητη απέναντι στον ηττημένο αντίπαλο -στάση άλλωστε που τήρησε, προκειμένου να διαιωνίσει την εξουσία της, επί 25 χρόνια- ώς την πτώση της χούντας, που ήταν δικό της δημιούργημα. Οπότε, υποθέτω, αυτοί που ενοχλούνται είναι όσοι διατηρούν προσωπικές μνήμες ή αναγνώσεις -είτε από εδώ είτε από εκεί.
Η ικανότητα του Βούλγαρη να αποσπά, εκτός των άλλων, τη συγκίνηση του θεατή, καταφαίνεται και σ’ αυτή την ταινία (ενδεικτική η σκηνή μεταξύ του ταξίαρχου του στρατού και του παππού, που ζητάει το πτώμα του εγγονού του, που αποδίδουν αντίστοιχα έξοχα ο Κώστας Κλεφτόγιαννης και ο Θανάσης Βέγγος). Πειστικές οι ερμηνείες και οι πολεμικές σκηνές, ενώ αν πηγαίνεις γυρεύοντας αρνητικά, όλο και κάτι θα βρεις. Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, αξίζει να ιδωθεί -χωρίς προκαταλήψεις- και να εκτιμηθεί, πέρα από τα θέμα της, και ως έργο τέχνης – που είναι.

ΣΗΜ. «Ποιος φταίει; Ποιος φταίει; Κανένα στόμα δεν το ‘βρε και δεν το ‘πε ακόμα» (Κ. Βάρναλη «Οι μοιραίοι»). ghionis@enet.gr

Και ο Στρατής Μπουρνάζος στην "Αυγή"

Επιτεύγματα και αδυναμίες

Υπάρχουν, νομίζω, δύο κύριοι άξονες, με βάση τους οποίους μπορούμε να συζητήσουμε μια τέτοια ταινία. Ο πρώτος είναι ο ιστορικός: κατά πόσον αναπλάθει την εποχή, πόσο μας βοηθάει να νιώσουμε το κλίμα της, πόσο --όχι πιστή, αλλά-- πειστική είναι. Μια σκηνή μπορεί να συμπυκνώσει πραγματικότητες που διαφεύγουν εξ ορισμού από μια μελέτη ή απαιτούν πολυσέλιδες αναλύσεις. Και ένας δεύτερος, υπαρξιακός, άξονας: τα μεγάλα πανανθρώπινα θέματα που αναδεικνύονται μέσα από τα συγκεκριμένα γεγονότα: τα πάθη, ο πόνος, η τραγωδία (προφανώς, και στα δύο παραπάνω, το κρίσιμο είναι πώς πραγματώνονται αισθητικά και γίνονται ταινία).

Όσον αφορά τον πρώτο άξονα, η εικόνα είναι αντιφατική. Έχουμε σκηνές σπουδαίες, όπως οι στιχομυθίες με χωνιά μεταξύ ανταρτών και στρατιωτών (με μια πολύ πειστική Βικτώρια Χαραλαμπίδου-αντάρτισσα Γιαννούλα), ενώ η ταινία συλλαμβάνει ορισμένα ουσιώδη (μια λαϊκότητα και αφέλεια στους διαλόγους των φαντάρων όσο και των ανταρτών), ενώ ευστοχεί σε καίριες λεπτομέρειες (τα ονόματα Γιαννούλα και Ζαχαρούλα από μόνα τους, η αφήγηση «ο πατέρας κυνηγούσε να πιάσει το χοίρο» ή οι «λαχανόπιτες» που θα έφτιαχνε η μάνα του Βλάση για να καλωσορίσει τον Στάλιν, μας διασώζουν πραγματολογικά θραύσματα εκείνης της εποχής). Από την άλλη, σκηνές προβληματικές: οι στρατοδίκες που δεν μιλάνε καν καθαρεύουσα και αποπνέουν πατερναλισμό, το τραγούδι των ανταρτών, η συχνά καρικατουρίστικη απεικόνισή τους, καθώς και μια --αστήριχτη πραγματολογικά-- συμπόνια που δείχνουν ταξίαρχοι και στρατηγοί.

Όσον αφορά τον δεύτερο άξονα, η ταινία αποδεικνύεται αδύναμη. Οι σκηνές με τα γράμματα της μάνας, τον παππού Βέγγο που ζητάει τον νεκρό εγγονό για να τον θάψει, καθώς και το διαρκές πάρε-δώσε των δύο αδελφών δεν έχουν τίποτα κακό, ύποπτο ή αντιδραστικό, όπως έσπευσαν πολλοί να πούνε, ωστόσο είναι «λίγες» για να αποδώσουν τα όσα συγκλονιστικά και τρομερά συνθέτουν την τραγωδία του Εμφυλίου.

***
Η ταινία από την αρχή μέχρι το τέλος δείχνει πόλεμο: μάχες, επιθέσεις, τραυματίες που σφαδάζουν, νεκρούς, βόμβες ναπάλμ. Αυτό είναι το μεγάλο προσόν της, καθώς αναδεικνύει τη συγκεκριμένη, υλική διάσταση του πολέμου· και, ταυτόχρονα, ένα σοβαρό πρόβλημα, αφού έτσι διαφεύγει κάτι ουσιώδες: γιατί γίνεται αυτός ο πόλεμος, γιατί αλληλοσκοτώνονται οι άνθρωποι, πώς μπόρεσε να διαρκέσει τρία χρόνια;

Η ταινία κατηγορήθηκε ότι καλλιεργεί την άποψη πως «για όλα φταίνε οι ξένοι». Σύμφωνοι, στον εξωραϊσμό των Ελλήνων στρατηγών σε συνδυασμό με την εικόνα του στυγνού Βαν Φλητ, λανθάνει ένα τέτοιο σχήμα, ωστόσο είναι αδύνατον να μιλήσεις για Εμφύλιο χωρίς Αμερικανούς. Δεν χρειάζεται να επαναλάβω πασίγνωστα πράγματα για το σχεδόν αποικιακό καθεστώς που διαμορφώνεται μετά το 1947. Ο τονισμός του ρόλου των Αμερικανών δεν σημαίνει αναγκαστικά και δαιμονοποίηση.

Πιστεύω ότι η «Ψυχή βαθιά» είναι ένα φιλόδοξο και σοβαρό εγχείρημα, που υστερεί στην πραγμάτωσή του. Ξέρω, βέβαια, πως χρειάζεται ένα μόνο λεπτό για να γράψεις αυτή τη φράση, δύο ώρες και δέκα λεπτά για να δεις την ταινία, αλλά χρόνια ολόκληρα μελέτης, προετοιμασίας και γυρισμάτων. Γιʼ αυτό πρέπει να την κρίνουμε με σοβαρότητα και σεβασμό στον εμφανή μόχθο των συντελεστών, όχι με ευκολία.

ΥΓ. Ένα ακόμα πρόβλημα: τα πρόσωπα. Οι εικοσάρηδες και τριαντάρηδες ηθοποιοί του 2009 είναι προφανώς πολύ πιο εύρωστοι και καλοζωισμένοι, έχουν λιγότερη αγριάδα από τους συνομηλίκους τους του 1949. Αλλά αυτό το ανθρωπολογικό πρόβλημα δεν μπορούν, βέβαια, να το λύσουν ο σκηνοθέτης, ο ενδυματολόγος ή ο μακιγιέρ.

Η «ώρα της Αριστεράς» και η απαίτηση της Κοινής Δράσης

«Ήρθε η ώρα της Αριστεράς» είναι ένα συνηθισμένο σύνθημα που ακούγεται προεκλογικά σε διάφορες εκδοχές από τα κόμματα της επίσημης-ρεφορμιστικής Αριστεράς και όχι μόνο. Έχουμε την άποψη πως τώρα, αμέσως μετά τις εκλογές, σε ένα δύσκολο και απαιτητικό τοπίο για τους εργαζόμενους και τη νεολαία ήρθε η ώρα για την εν γένει Αριστερά να δείξει αν «ήρθε η ώρα της». Αν θέλει και μπορεί να αναλάβει τις ευθύνες της και όπως αυτές προκύπτουν από την κρίση, την επίθεση , από όσα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προετοιμάζει ενάντια στον λαό και στη νεολαία για το αμέσως επόμενο διάστημα. Εδώ, στο πεδίο της πραγματικής καθημερινής ζωής -και για την ακρίβεια στο πεδίο της ταξικής πάλης- διαμορφώνεται και κρίνεται η σχέση που η Αριστερά οικοδομεί με την τάξη της, με την υπόθεση για την οποία (υποτίθεται ότι) υπάρχει. Σε αυτή τη σκληρή καθημερινότητα ορίζονται οι ταξικοί-πολιτικοί συσχετισμοί, μέσα σε αυτήν συγκροτείται το κίνημα. Το κίνημα που αποτελεί τη μοναδική δύναμη με την οποία η εργατική τάξη και ο λαός μπορούν να σταθούν απέναντι στην καπιταλιστική- ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Με αυτό και μόνο μπορούν να αντισταθούν, να αντιπαλέψουν τη χειροτέρευση των όρων της εκμετάλλευσης και καταπίεσης που αντιμετωπίζουν. Με αυτό και μόνο μπορούν να πετύχουν ανατροπές πλευρών της επίθεσης, να πετύχουν μερικές νίκες στα μικρά και μεγαλύτερα μέτωπα πάλης που καθημερινά προκύπτουν. Με αυτό και μέσα από αυτό μπορούν να συνενώνονται, να συγκροτούνται σε δύναμη πάλης, να οργανώνουν τις δυνάμεις τους, να αποκτούν υπόσταση, περιεχόμενο και στόχους τα σωματεία, οι σύλλογοι, οι κάθε είδους λαϊκές συγκροτήσεις. Με αυτό οι μάζες μπορούν να κάνουν πολιτική, να παίρνουν δηλαδή οι ίδιες την υπόθεσή τους στα χέρια τους. Μόνο έτσι -με τις μάζες στο δρόμο, στον αγώνα, στην πάλη ενάντια στο σύστημα, στην κυβέρνηση του και στην πολιτική του- γίνεται η πολιτική πάλη αυτό στο οποίο η Αριστερά (πρέπει να) προσβλέπει: πάλη τάξης ενάντια σε τάξη, πάλη του λαού ενάντια στο σύστημα. Μόνο έτσι μπορεί να οικοδομείται, να ανασυντίθεται η κομμουνιστική Αριστερά που χρειάζεται η εποχή μας.

Οι προτάσεις που κυκλοφορούν

Όλα αυτά γίνονται ιδιαίτερα επίκαιρα και επιτακτικά κατά τη γνώμη μας, καθώς τις μέρες αυτές επιχειρείται να διαμορφωθεί μια αίσθηση ασφυκτικής κυριαρχίας του ΠΑΣΟΚ από όλα τα κέντρα του συστήματος. Από τις ΗΠΑ και τον Σπέκχαρντ, ως το ΔΝΤ, την Κομισιόν, τον ΣΕΒ, το σύνολο των ΜΜΕ και μέχρι τη ...; ΝΔ και τη WWF, οι πάντες αναγορεύουν την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στον ...; υπέρτατο άρχοντα στον οποίο οφείλει να υποκλιθεί ο λαός! Αρκεί ίσως από μόνη της αυτή η πρωτόγνωρη αντιδραστική πολιτική συγχορδία για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της επερχόμενης επίθεσης σε όλα τα μέτωπα. Αρκεί να δει κανείς την γκάμα των «επιχειρημάτων», των εκβιασμών και των εντυπωσιασμών που επιστρατεύονται από όλα μαζί τα κέντρα εξουσίας και τους παρατρεχάμενούς της, για να αντιληφθεί ότι επιχειρείται να διαμορφωθεί ως απόλυτος νόμος η υποταγή σε όσα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα επιχειρήσει να προωθήσει. Και αν αναλογιστούμε το πόσο στηρίχθηκε η επιλογή ΠΑΣΟΚ από όλα τα κέντρα εξουσίας προεκλογικά, αλλά και τη φάση που διανύει ο άλλος στυλοβάτης του συστήματος σήμερα, το κόμμα της ΝΔ, θα καταλάβουμε ακόμα περισσότερο πόσο αναγκαίο είναι για το σύστημα να εξασφαλιστεί σε αυτή τη φάση ο παραγκωνισμός του λαού και της νεολαίας, η κατάπνιξη κάθε αντίστασης και αγώνα. Εξάλλου -και αυτό είναι το κυριότερο- ο λαός και η χώρα μπαίνουν τώρα σε μια πιο βαθιά και άγρια θάλασσα. Και όσον αφορά την κρίση και τις συνέπειές της και αναφορικά με τις περιπλοκές και εντάσεις των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στη χώρα και στην περιοχή.

Τι αντιλαμβάνονται από όλα αυτά και πώς λογαριάζουν να σταθούν απέναντι σε αυτή την κατάσταση οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά; Τα «μέχρι τώρα» δεδομένα κάθε άλλο παρά αντίστοιχα αυτών των απαιτήσεων είναι. Ο ΣΥΝ εγκαταλείπει ακόμα και τον κυβερνητικό κινηματισμό χάριν της «προγραμματικής αντιπολίτευσης», η οποία δεν του «επιτρέπει» ακόμα να έχει καθαρή γνώμη για την πολιτική που θα εφαρμόσει το ΠΑΣΟΚ! Τελευταίο δείγμα γραφής, η ανοιχτή κάλυψη του Παπαδημούλη στις δηλώσεις Κύρκου ο οποίος πρόσθεσε -όπως πάντα- τη φωνή του σε όλους τους παραπάνω, ζητώντας να «στηριχθεί το ΠΑΣΟΚ». Το ΚΚΕ απαντά στις αντικειμενικές πιέσεις που η κατάσταση αυτή προκαλεί, ενισχύοντας μια παραλλαγή του κυβερνητικού κινηματισμού, τον ...; κομματικό κινηματισμό. Έξω από τον λαό, μακριά και ενάντια σε κάθε δυνατότητα διαμόρφωσης μαζικού μετώπου πάλης, περιστρέφει τις δυνάμεις του γύρω από τον εαυτό του. Όμως δεν «παραλείπει» να προφυλάσσει τα νώτα του, επιχειρώντας -η ΚΝΕ- μαζί με ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΑΡΕΝ την παρασκηνιακή «ανασυγκρότηση» (!) της ΕΦΕΕ ...; Όσο για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αφού έπαψε να διεκδικεί τον χαραχτήρα «πόλου» και ποτέ δεν επεδίωξε να γίνει εργαλείο κοινής δράσης, ταλαντεύεται τώρα υπό τις εγγενείς αντιφάσεις της για το πολιτικό της στίγμα.

Τι πρέπει να κάνει σήμερα η Αριστερά;

Όποιες περιπλοκές και να επικαλεστεί κανείς, όποια υπαρκτά ή τεχνητά, αντικειμενικά ή υποκειμενικά εμπόδια να λογαριάσει, δεν μπορεί να «απαλλαχτεί» ή να ξεφύγει από την ανάγκη που βρίσκεται μπροστά μας. Την ανάγκη μέσω της Κοινής Δράσης να αναπτυχθούν αγώνες και εστίες αντίστασης στα μέτωπα που ορίζει η ταξική πάλη και η καθημερινή ζωή! Αυτός είναι σήμερα ο μόνος δρόμος όχι μόνο για να «αθροιστούν δυνάμεις», αλλά για να εμπνευστεί και να εμπιστευτεί τον αγώνα και να «τραβηχτεί» σε αυτόν ευρύτερος κόσμος από τους αγωνιστές της Αριστεράς και συνολικά από τον λαό που όλοι διαπιστώνουν ότι είναι οργισμένος και με ισχυρές τις τάσεις απαξίωσης του συστήματος και των κομμάτων του. Αυτός είναι ο δρόμος για να ενισχύεται η εμπιστοσύνη του λαού και της νεολαίας στις δυνάμεις του απέναντι στο σύστημα και στους σημερινούς συσχετισμούς. Αυτός είναι ο δρόμος για να αλλάζουν τα «μέχρι τώρα» δεδομένα στην Αριστερά, γιατί είναι πολλαπλά πληρωμένη απάτη και αυταπάτη η θεωρία ότι οι ηγεσίες αυτών των δυνάμεων θα «μετατοπίσουν προς τα αριστερά» τις παρακαταθήκες της ήττας και της υποταγής με τις οποίες δρουν και υπάρχουν. Αυτός είναι ο δρόμος και το πεδίο ζύμωσης, ιδεολογικής και πολιτικής αντιπαράθεσης, για να μπαίνουν οι όροι για την ανασύσταση του εργατικού κομμουνιστικού επαναστατικού κινήματος που χρειάζεται η εποχή μας.

Υπάρχουν βέβαια ορισμένες -αυτονόητες αλλά όχι επιθυμητές για πολλούς- διευκρινίσεις για το «τι είναι» κοινή δράση. Κοινή δράση λοιπόν είναι η με όρους κινήματος συγκέντρωση δυνάμεων για την ανάπτυξη αγώνα με συγκεκριμένο στόχο. Αγώνα που για να υπάρξει προϋποθέτει συγκεκριμένο «έδαφος» και «χώρο» δράσης κόσμου είτε σε επιμέρους είτε σε συνολικότερα ζητήματα της γειτονιάς, των εργαζομένων, της νεολαίας. Άρα η κοινή δράση δεν είναι η κοινή καμπάνια προβολής «σώματος θέσεων» για το όποιο μικρότερο ή μεγαλύτερο ζήτημα, γιατί απλούστατα αυτό προϋποθέτει ήδη μια ανώτερη (σε επίπεδο κόμματος, οργάνωσης, παράταξης, σχήματος) συμφωνία.

Για παράδειγμα, κοινή δράση ήταν -όσο υπήρξε- η πάλη για τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16, αλλά όχι η κοινή ζύμωση για το «εργατικό σύνταγμα που θέλουμε». Κοινή δράση θα ήταν η πάλη για να μην περάσει το Ασφαλιστικό της «Πετραλιά», αλλά όχι η κοινή ζύμωση των ιδεών για «το ύψος των επιτοκίων που πρέπει να έχουν τα αποθεματικά των Ταμείων» και ούτε η προβολή των προτάσεων προς το σύστημα με το «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα». Κοινή δράση είναι η δημόσια συγκρότηση και προώθηση στόχων πάλης απέναντι στις αιχμές της επίθεσης για τους εκπαιδευτικούς από σχήματα, κινήσεις, πρωτοβουλίες και ανένταχτους αγωνιστές, αλλά όχι η ένταξη στον ΣΥΡΙΖΑ (ή στο ΠΑΜΕ) ως προϋπόθεση για να υπάρξει αυτή η πάλη. Η κοινή δράση λοιπόν αναφέρεται στο κίνημα και είναι έκφρασή του και για αυτό δεν μπορεί να έχει ως προϋπόθεση ούτε την «οργανωτική της ένταξη» ούτε την «ολοκληρωμένη» (δηλαδή κάποια κομματική) ιδεολογικοπολιτική ταυτότητα. Έχει κάθε φορά την ταυτότητα που οι συγκεκριμένες δυνάμεις και ο κόσμος που κινείται μπορεί να κατακτήσουν ως «κοινή». Η μόνη απαράβατη προϋπόθεσή της είναι ο στόχος της αντίστασης, της ανατροπής του ζητήματος που αντιμετωπίζει. Όπως επίσης η κοινή δράση δεν μπορεί να υπονομεύεται στο όνομα της συγκρότησής της «μόνο στη βάση σωματείων» ή με όποιο ανάλογο επιχείρημα μορφής. Για παράδειγμα, την κοινή δράση ενάντια στο ΑΣΕΠ του '98 συνυπέγραψαν και στήριξαν και σωματεία και άλλες συλλογικότητες και σίγουρα δεν ήταν αυτός ο λόγος που ανακόπηκε η εξέλιξή της μετά την πρώτη φάση του μεγάλου εκείνου αγώνα ...;

Ασφαλώς ο κατάλογος των «διευκρινίσεων» είναι ενδεικτικός, μια και πάντα μπορούν να υπάρξουν νέες εφευρέσεις που να αρνούνται την κοινή δράση στο όνομα της ...; υπεράσπισής της. Τι άλλο βεβαιώνει όμως αυτό εκτός από την αναγκαιότητά της, ότι δηλαδή αποτελεί απαράβατο όρο για να ανοίξει δρόμος για τον λαό και το κίνημα; Το ΚΚΕ(μ-λ) έχει επίγνωση αυτής της αναγκαιότητας. Έχει επίγνωση ότι η αγωνία του κόσμου της Αριστεράς για ενότητα σε αυτήν ουσιαστικά την αναγκαιότητα αναφέρεται. Αυτή -η ενότητα στον αγώνα- είναι η «επείγουσα» αλλά και ουσιαστική αναζήτηση ενός ολόκληρου κόσμου. Ταυτόχρονα αυτή είναι και η διαδικασία που τον αφορά πραγματικά και που τα βήματά της μπορεί να τα ελέγχει κάθε φορά με βάση τα συγκεκριμένα ζητήματα που τίθενται απέναντι στο κίνημα αλλά και στον λαό συνολικά. Γι' αυτό θα παλέψουμε πιο επίμονα και αποφασιστικά για να γίνεται πράξη η αναγκαιότητα αυτή, για να γίνουν βήματα εκεί που υπάρχει μεγάλη και πρωταρχική ανάγκη. Στο πεδίο του κινήματος. Θα αντιληφθούν και άλλες δυνάμεις ότι η άρνηση -με ή χωρίς προσχήματα- της κοινής δράσης δεν είναι ότι «ενοχλεί» το ΚΚΕ(μ-λ), αλλά ότι ουσιαστικά πλήττει τον κόσμο και την υπόθεση στην οποία αναφέρονται;

Πηγή: Εφημερίδα Προλεταριακή Σημαία

Συνάντηση για τον Φιλοπάππου τη Κυριακή

Μετά τη συνέλευση μας την Κυριακή 18 Οκτώβρη, συνεχίζουμε για την υπεράσπιση και τη φροντίδα του λόφου μας. Επειδή ο χειμώνας και η κατάλληλη εποχή για φυτεύσεις φθάνει, καλούμε όσους και όσες μπορούν να έρθουν σε μια ανοιχτή συζήτηση και προγραμματισμό για το θέμα της βλάστησης του λόφου και της στάσης του Δήμου στο θέμα αυτό. Θέλουμε να προγραμματίσουμε φυτεύσεις αλλά και να οργανώσουμε την πίεση μας προς το Δήμο, καθώς η φροντίδα των επτακοσίων στρεμμάτων του Φιλοπάππου είναι αδύνατο να εξαρτάται μόνο από την καλή θέληση των πολιτών.

Το ραντεβού είναι όπως πάντα απολύτως ανοιχτό και είμαστε ευπρόσδεκτοι όλοι και όλες καθώς και φίλοι και γείτονες που πιθανά θέλουν να συνεισφέρουν.

Η συνάντηση είναι αυτή την Κυριακή στις 12:30 μμ. Ήταν να γίνει στου Λουμπαρδιάρη, αλλά καθώς τα δελτία καιρού μιλάνε για πολύ κρύο το Σαββατοκύριακο, ο μόνος διαθέσιμος χώρος είναι αυτός του ανοιχτού κοινωνικού χώρου και συμβουλευτικού χώρου υγείας, (πρώην ΠΙΚΠΑ) στα Άνω Πετράλωνα.

Ο χώρος βρίσκεται στα γνωστά πέτρινα σπίτια, κοντά εκεί που η οδός Τρώων γίνεται πεζόδρομος και αρχίζουν τα σχολεία. Η οδός είναι Τιμοδήμου και Ευαγγέλου Αντωνιάδου 29. Θα φροντίσουμε να υπάρχει καφές, τσάι, βουτήματα και όλα τα σχετικά.

Επισυνάπτουμε χάρτη καθώς είναι λίγο δύσκολο να το βρει κανείς την πρώτη φορά.